Miron Urbaniak
Biografia
Miron Urbaniak urodził się w 1979 roku w Lesznie, gdzie spędził dzieciństwo i młodość. Po ukończeniu II Liceum Ogólnokształcącego w Lesznie w 1998 roku zdał egzamin maturalny. Następnie podjął studia dzienne na kierunku historia na Uniwersytecie Wrocławskim, które ukończył w 2004 roku, zdobywając tytuł magistra. Pracę magisterską poświęcił zabytkowym silnikom parowym we Wrocławiu, m.in. maszynom Ruffera w wieży wodnej 'Na Grobli'.
Następnie podjął studia doktoranckie i został asystentem na swojej macierzystej uczelni w Zakładzie Historii Kultury Materialnej Instytutu Historycznego UW. W 2008 roku uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności historia najnowsza na podstawie pracy pt. Modernizacja infrastruktury miejskiej Leszna w latach 1832-1914, której promotorem był prof. dr hab. Jan Kęsik. Wraz z nowym tytułem awansował na stanowisko adiunkta.
W 2013 roku Rada Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności historia Polski i powszechna XIX i XX wieku na podstawie rozprawy nt. Miejskie zakłady przemysłowe Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Gazownie. Kilka lat później otrzymał stanowisko profesora uczelnianego w Zakładzie Historii Kultury Materialnej Instytutu Historycznego UWr. Od 2020 roku pełni funkcję zastępcy dyrektora ds. inwestycji Instytutu Historycznego UWr.
Poza działalnością naukowo-dydaktyczną jest ekspertem Wojewódzkich Urzędów Ochrony Zabytków i członkiem Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków (PKN ICOMOS Polska).
Zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnień związanych z historią Polski i powszechną XIX–XX wieku, historią techniki, historią architektury oraz ochroną kultury materialnej. Jest on autorem kilkudziesięciu opracowań z zakresu inżynierii cywilnej, przemysłu, techniki i kolejnictwa w ujęciu historycznym i technicznym. Pasjonuje się ochroną dziedzictwa przemysłowo-technicznego Polski, w tym zwłaszcza ochroną zabytków techniki Wielkopolski. Był autorem wystawy fotograficznej Miejskie wieże ciśnień Wielkopolski, która od 2007 roku gości w różnych obiektach kultury.
Do jego najważniejszych publikacji należą: Zabytki przemysłu i techniki Leszna, Leszno 2006; Modernizacja infrastruktury miejskiej Leszna w latach 1832-1914, Poznań 2009; Zabytkowa stacja kolejowa Gniezno. Od Kolei Górnośląskiej do programu Otto, Łódź 2010; Gazownie, Miejskie zakłady przemysłowe Wielkiego Księstwa Poznańskiego, Łódź 2011; Wrocławskie wodociągi i kanalizacja od przeszłości do współczesności, Wrocław 2011; Kolej doliny Warty. Historia linii kolejowej Oborniki - Obrzycko - Wronki, Oborniki 2012; Leszczyńskie koszary z lat 1901-1905 na planach budowlanych Archiwum Państwowego w Lesznie, Leszno 2012; Kolej Skwierzyna - Stare Bielice. Kolejowy modernizm w Polsce, Łódź 2013; Dzieła hydrotechniki w Polsce. Kanał Górnośląski (Gliwicki). Łódź 2015.