Ludwig Kalisch
Biografia
Urodził się w Lesznie i pochodził z rodziny z długimi tradycjami rabinackimi. Został wychowany ortodoksyjnie w kręgu tak zwanych mędrców z Leszna (Weisen Lissas), którzy byli krytycznie nastawieni wobec oświeceniowych prądów w judaizmie (haskala).
Gdy miał 12 lat opuścił Leszno; jego losy w kolejnych latach są nieznane, prawdopodobnie przebywał w Głogowie, Berlinie lub Frankfurcie nad Menem, kontynuując naukę. W 1835 zaczął studiować medycynę na Uniwersytecie w Heidelbergu. W 1836 debiutował zbiorem wierszy Barbiton oder Stunden der Muse, który nie odniósł sukcesu.
Z Heidelbergu przeniósł się na Uniwersytet w Monachium, gdzie krótko kontynuował studia medyczne. Przerwał je i zaczął studiować filologię. W 1847 otrzymał doktorat Uniwersytetu w Giessen (w trybie in absentia).
W 1838 przeniósł się do Bingen am Rhein, gdzie utrzymywał się z korepetycji. W 1840 przeprowadził się do Moguncji, gdzie zaczął pracować w redakcji czasopisma Narhalla (od 1843 do 1846 był jego redaktorem naczelnym). Było to czasopismo literacko-polityczne, o liberalno-demokratycznej linii i walczące o wolność prasy, przeciwko polityce Prus Bawarii. Z powodu interwencji rządu Bawarii pismo zamknięto w latach 1844-1845. Dodatkowo, od 2 kwietnia 1843 do 29 lutego 1844 Kalisch był redaktorem czasopisma literackiego Taunus und Rheinland. W 1844 starał się bezskutecznie o uzyskanie obywatelstwa miejskiego w Moguncji.
Kalisch zaangażował się w wydarzenia wiosny ludów na ziemiach niemieckich. W 1848 założył czasopismo polityczne Der Demokrat, które ukazywało się od kwietnia do września 1848. W 1849 Palatynat ogłosił niepodległość od Królestwa Bawarii. Kalisch wydawał w Kaiserslautern gazetę rewolucyjną Boten für Stadt und Land. Po upadku powstania i wkroczeniu wojsk pruskich do Palatynatu uciekł na emigrację do Francji. W 1851 wytoczono mu w Zweibrücken proces o zdradę stanu; zaocznie skazano go na karę śmierci.
Zamieszkał w Paryżu. Podróżował także (ok. 1852 mieszkał) w Londynie, po czym wrócił do stolicy Francji. Cały czas publikował teksty w języku niemieckim. Był ważną osobą niemieckiej emigracji we Francji. Utrzymywał kontakty z Heinrichem Heinem, Mosesem Hessem, Jakiem Offenbachem, Paulem de Kockiem.
W trakcie wojny francusko-pruskiej (1870–1871) dążył do utrzymania zgody między Niemcami a Francuzami, co w obliczu narosłych emocji nacjonalistycznych spotkało się z bardzo negatywną reakcją u jego niemieckich czytelników.
Zmarł 3 marca 1882. Został pochowany na cmentarzu żydowskim w Paryżu.