Jan Piotr Opaliński z Bnina

Jan Piotr Opaliński z Bnina herbu Łodzia urodził się w 1601 roku w Lesznie. Był synem Piotra, krajczego koronnego, i Elżbiety Zborowskiej. Miał starszego brata Andrzeja (1599–1625) oraz dwie siostry Elżbietę i Katarzynę. W 1624 poślubił Katarzynę Leszczyńską, córkę Wacława Leszczyńskiego, kanclerza wielkiego koronnego. Z małżeństwa urodzili się: Anna, Jan Opaliński (1629–1684), Kazimierz Jan (1639–1693), Piotr (1640–1691) i Marianna (1644– po 1699).

W latach 1628–1650 pełnił urząd podkomorzego kaliskiego; następnie był podstolim koronny w 1638, stolnikiem koronny w 1645, podczaszym koronny w 1651, a ostatecznie wojewodą kaliskim w latach 1661–1665; w 1653 objął także urząd wojewody podlaskiego. Był posełem na Sejm w 1631 roku oraz poseł na sejmik średzki w 1642, 1650 i 1652; był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 31 lipca 1648 roku. Był także starostą Kaliskim i sprawował urzędy w Śremie, Odolanowie, Łosicach i Koninie.

Zasłużył się w walkach z Turkami i Szwedami; brał udział w bitwie pod Chocimiem, walczył z Kozakami. Należał do korpusu Stefana Czarnieckiego i brał udział w kampanii szlezwicko-duńskiej w 1657 roku, zyskując reputację dzielnego i nieustraszonego wojownika.