Bernard Jąder
Biografia
Bernard Jąder urodził się 29 maja 1951 roku w Lesznie. W czerwcu 1968 roku uzyskał licencję żużlową, reprezentując klub Unia Leszno. 20 października 1968 roku zadebiutował w meczach ligowych przeciwko Polonii Bydgoszcz, zdobywając 1 punkt w dwóch biegach.
Największe sukcesy na arenie krajowej przyniosły lata 1972–1980. W 1972 roku zdobył tytuł Młodzieżowego Indywidualnego Mistrza Polski w Lesznie oraz zajął II miejsce w Turnieju o Srebrny Kask. W drugiej połowie lat 70. należał do czołówki polskich żużlowców, dwukrotnie zdobywając złote medale Indywidualnych Mistrzostw Polski (1978 w Gorzowie Wielkopolskim i 1980 w Lesznie). Pomiędzy 1972 a 1979 rokiem pięciokrotnie stawał na podium Memoriału Alfreda Smoczyka, zwyciężając w 1973. W 1980 roku zajął III miejsce w klasyfikacji generalnej Złotego Kasku i otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu.
Przez lata 1968–1983 bez przerwy reprezentował barwy Unii Leszno, a od 1984 do 1988 – Unii Tarnów. W barwach Unii Leszno zdobył dwa złote medale Drużynowych Mistrzostw Polski (1979, 1980) oraz srebrne (1977, 1983) i brązowe (1975, 1976, 1981). Był także dwukrotnym medalistą Mistrzostw Polski Par Klubowych - złotym (1980, Zielona Góra) i srebrnym (1978, Chorzów). Wraz z Unią Leszno trzykrotnie zwyciężył także w Drużynowym Pucharze Polski (1978, 1979, 1980). W rozgrywkach Indywidualnych Mistrzostw Świata jego najlepszy wynik stanowił finał kontynentalny w 1974 w Togliatti, gdzie zajął XV miejsce. Poza tym wielokrotnie reprezentował barwy Polski w meczach międzypaństwowych.
Życie prywatne: Brat Zbigniewa Jądera, ojciec Macieja Jądery i wujek Pawła Jądera.
Przynależność klubowa: Unia Leszno (1968–1983), Unia Tarnów (1984–1988).