Antoni Janusz

Antoni Janusz urodził się 30 stycznia 1902 w Lesznie Wielkopolskim. Był oficerem lotniczym i baloniarzem, służył w Polskich Siłach Powietrznych jako podpułkownik pilot oraz oficerem Królewskich Sił Powietrznych. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 i był baloniarzem, zdobywcą Pucharu Gordona Bennetta w 1938. W okresie międzywojennym służył w batalionie balonowym w Toruniu, a w 1934 awansował na kapitana. Tuż przed wybuchem II wojny światowej przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych, szkolił pilotów balonowych i pracował nad konstrukcją balonów wojskowych w Legionowie. Angażował się w rozwój sportu balonowego; był inspiratorem i propagatorem, reprezentował Polskę w zawodach balonowych, z sukcesami w 1925, 1927 i 1938.

We wrześniu 1939 przekroczył granicę rumuńską i przez Grecję, Tobruk i Casablankę dotarł do Francji. Po kapitulacji Francji przedostał się do Szkocji, gdzie służył w naziemnym personelu 301 dywizjonu bombowego Ziemi Pomorskiej Obrońców Warszawy. W 1942 r. odniósł rany; po leczeniu dywizjon został rozformowany, a załogi utworzyły Polską Eskadrę do Zadań Specjalnych przy brytyjskim 138 dywizjonie. Janusz pozostał w służbie RAF po wojnie, szkoląc młode pokolenie lotników. W 1949 r. poślubił Jean Oilier i osiedlił się w Londynie. Zajmował się amatorsko astronomią, matematyką i filozofią. Po raz pierwszy odwiedził Polskę w 1960. W 1983 r. reaktywowano zawody o Puchar Gordona Bennetta; zwyciężyli Stefan Makné i Ireneusz Cieślaki, a puchar wręczył im Antoni Janusz. Zmarł 28 sierpnia 2000 w Londynie; prochy przewieziono do rodzinnego Jarocina i pochowano 16 października 2000 w grobie rodzinnym na cmentarzu parafialnym kościoła Chrystusa Króla.