Albert Steuer
Biografia
Albert Steuer urodził się 3 czerwca 1874 w Lesznie. Po ukończeniu Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu wstąpił do seminarium duchownego i w 1899 roku przyjął święcenia kapłańskie. W 1901 otrzymał stopień doktora w Münsterze i powrócił na stałe do Poznania, gdzie objął stanowiska profesora filozofii w Seminarium Duchownym. Od 1907 sprawował urząd cenzora publikowanych przez duchownych prac (imprimatur). 1 lipca 1911 otrzymał godność kanonika, a w 1915 stał się sędzią sądu kanonicznego.
W 1916 arcybiskup Edmund Dalbor czasowo zawiesił działalność seminarium, co spowodowało utratę stanowiska profesora. Część niemieckich kanoników została internowana w 1919, ale Steuer ominęła ta sankcja. Mimo to wszyscy niemieccy kanonicy byli wówczas postrzegani jako pozostałość rządów zaborcy. Steuer (wraz z kanonikiem Josefem Paechem) pozostawał duszpasterzem niemieckiego środowiska w Poznaniu, skupionego wokół kościoła franciszkanów. Środowisko to było silnie skonfliktowane z polskimi Franciszkanami ze Lwowa, którzy w 1921 objęli świątynię w posiadanie. Był w tym okresie członkiem Związku Katolików Niemieckich (VdK).
W 1934 poparł w Katowicach usunięcie przewodniczącego związku Eduarda Panta, niechętnego nazistom. Oświadczył wtedy: Nie jesteśmy ani za, ani przeciwni narodowemu socjalizmowi, za co spotkały go ataki ze strony prasy polskiej. W 1934 podpisał też memoriał do biskupa Osnabrück Wilhelma Berninga, w którym oskarżano kardynała Augusta Hlonda o domniemane zaniedbania w kwestii duszpasterstwa katolików niemieckich w Polsce.
Po 1919 nie został przywrócony do pracy w poznańskim Seminarium Duchownym. Publikował liczne prace na łamach różnych czasopism, takich jak Theologische Revue z Münster, Germania z Berlina, Literaturarischer Handweiser z Freiburga, Przegląd Kościelny z Poznania, Przegląd Teologiczny ze Lwowa, Der Johannesbote z Piły, Stimmen der Heimat z Tczewa, Deutsche Wissenschaftliche Zeitschrift für Polen z Poznania i Deutsche Blätter in Polen z Poznania. Odbywał liczne podróże po Europie, zwłaszcza po Niemczech, Włoszech, Szwajcarii, Austrii, Belgii i Holandii, oraz odwiedził Kowno, Wilno, Częstochowę i Warszawę. W 1928 złożono mu propozycję profesury na Uniwersytecie Wileńskim, a w 1936 otrzymał doktorat honoris causa na Uniwersytecie Wrocławskim.
We wrześniu 1939 uniknął internowania; grudniu 1939 katedra poznańska została zamknięta decyzją Arthura Greisera. Steuer przeniósł się do kościoła franciszkanów, gdzie m.in. spowiadał, mimo zakazu, polskich wiernych, a także był duszpasterzem w więzieniu na ulicy Młyńskiej, udzielając ostatniego namaszczenia około 1100 osobom, w tym Polakom skazanym później na śmierć. Dokonywał także tłumaczeń listów więźniów na język niemiecki.
W styczniu 1945 ewakuował się z Poznania; 1 lutego 1945 został zatrzymany przez oddział czerwonoarmistów pod Krosem Odrzańskim i przewieziony do gospodarstwa w Międzylesiu. 24 czerwca 1945 przybył koleją do Poznania, licząc na odzyskanie pracy i mieszkania. 31 maja 1946 odbył się jego proces przed Specjalnym Sądem Karnym w Poznaniu; po zeznaniach świadków został uniewinniony i 1 czerwca 1946 wrócił do Poznania. 7 czerwca 1946 osiadł w Pokrzywnie, gdzie do końca życia był kapelanem domu sióstr Elżbietanek. 1946 zrezygnował ze stanowiska kanonika w zamian za pensję. W 1950 oskarżono go o przestępstwa dewizowe, ale został uniewinniony. W 1951 otrzymał prawo stałego pobytu w Polsce. Zmarł 22 kwietnia 1967 w Poznaniu i został pochowany na cmentarzu Miłostowo; kondukt pogrzebowy poprowadził biskup Franciszek Jedwabski.